تمام عمرم فقط شعار دادم و خیال پردازی کردم! هیچوقت به اینهمه حرفی که زدم عمل نکردم. چه فایده داره وقتی فقط آدم حرف بزنه؟ وقتی هیچ کاری نکنی به هیچ جایی نمیرسی. 21 سال عمر کردم. از اول دبستان تا الان که ترم 6ام شاید بگم هزار بار کم گفتم که نشستم برنامه ریختم، برنامه نوشتم زدم به دیوارم، به آرزوهام فک کردم، به خودم گفتم من چی میخوام و واسه رسیدن بهشون باید تلاش کنم. اما نمیدونم واقعا چرا همیشه فقط حرف بوده! واقعا از خودم خسته شدم. یه جورایی حالم از خودم بهم میخوره. نمیخوام وقتی با بقیه درد و دل میکنم بگن نه تو که مثلا نقاشیت خوبه فلانت خوبه نمره هاتم بد نبودن. چون نمیفهمن این چیزی که هستم اونی که همیشه میخواستم و میخوام نبوده. هیچوقت تو عمرم چیزی نبودم که میخواستم. همیشه توی حسرت و آرزوی یه آدم دیگه بودم اما بازم پانشدم که شروع کنم و اون آدمو بسازم!
ولی واقعا خسته شدم دیگه. دیگه نمیتونم. حالت تهوع میگیره روحم وقتی همش میشینم و هیچ کاری نمیکنم. اگه از همین الان شرو نکنم دیگه بهتره برم بمیرم.
برچسب:
نویسنده: سپیده موسویپور