در این دانشگاه آدمهایی بَس گُه مشاهده میکنید. یه چیزی میگم یه چیزی میشنوی! حیفِ گوه درواقع.
یه یارویی هس تا منو میبینه دسشو میکنه تو موهام یا میماله به صورتم. تو برنامه هام گذاشتم یه روز دستمو آغشته به عَن کنم و بمالم به صورتش. نکبت.
برچسب:
نویسنده: سپیده موسویپور